الف) مرحوم آیت الله سید محمد حسین حسینی تهرانی به نقل از علامه طباطبایی می فرماید: «اگر کسی گوید که این مناصب اختصاصی بوده و وصول به این ذِروه ی از معارف الهيه، منحصرا راجع به انبیاء عظام و ائمه معصومین(ع) است و دیگران را به هیچ وجه من الوجوه بدان راهی نیست در جواب گوییم: منصب نبوت و امامت امری است اختصاصی، ولی وصول به مقام توحید مطلق و فناء در ذات احدیت که تعبیر از آن به «ولايت» می شود، ابدا اختصاصی نیست و دعوت انبیاء و ائمه(ع) امت را بدین مرحله از کمال است. حضرت رسول اکرم(ص) امت خود را دعوت فرموده اند به آنجایی که پای خود را گذارند و این مستلزم امکان سیر به آن مقصد است و إلا لازم می آید دعوت لغو باشد{قیاس استثنایی} «لَقَدْ كَانَ لَكُمْ فِي رَسُولِ اللَّهِ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ لِمَنْ كَانَ يَرْجُو اللَّهَ وَالْيَوْمَ الْآخِرَ وَذَكَرَ اللَّهَ كَثِيرًا»

از طريق عامه روایت شده است که: «لَوْ لا تَکْثیرٌ فی کَلامِکُمْ وَ تَمْریجٌ فی قُلوبِکُمْ لَرَاَیْتُمْ ما اَری وَ لَسَمِعْتُمْ ما اَسْمَعُ؛ اگر این گفتار بسیار در زبان ها و اضطراب و آشوب در دل های شما نبود، هرآینه می دیدید آنچه را که من می بینم و می شنیدید آنچه را که من می شنوم.»

این گفتار حضرت رسول اکرم(ص) به خوبی حاکی از آن است که علت عدم وصول به کمالات انسانی همانا خیالات باطله ی شیطانیه و افعال لغو و بیهوده است.

منبع: رساله‌ی لب اللّباب، ص38-39

ب) همچنین در کتاب «راز دل» آیت الله سعادت پرور(ره) به نقل از استادش می فرماید: عارف، چون ترک مجاز کرد و چشم دل به هستی مطلق باز نمود، به رسول الله(ص) ملحق می شود و به مقام محمود – که آنجا همه حمد و پاکی است – می رسد و اینجاست که نشان «بي يسمع و بي یبصر؛ به من می شود و به من می بیند.» را پیدا می کند و کأن این مَحَکی است برای رسیدگان به كمال والای انسانیت.(راز دل، ص 203)

ج) سپس خداوند ذات آنان را نیز فانی ساخته و اسم و رسم آنان را محو می گرداند و خود در مقام آنان می نشیند؛ مقام محمود ولا اسمي ولا رسمی و در آخر رساله توحید آمده است که این برتر از آن است که با لفظی بیان شود و یا اشاره ای بدان شود و حتی اطلاق مقام به آن نیز از روی مجاز است و این همان دری است از مقامات که خداوند بر روی پیامبرش محمد(ص) و خاندان پاک او گشوده است.
و من می گویم که خداوند سبحان اولیای امت محمد(ص)  و شیعیان فرزندان او را نیز به این درجات می رساند و روایات بی شماری بر این معنا دلالت دارند.( منبع: مجموعه رسائل(علامه طباطبائی)، ج2، ص116)

همچنین رجوع شود به : الانسان و العقیدة، ص260-261، رساله لب اللباب، ص154، الانسان و العقیدة، ص233