4.در مناجات شعبانیه از خدای متعال تقاضای می‌کنیم:
«إِلَهِی وَ أَلْحِقْنِی بِنُورِ عِزِّکَ الْأَبْهَجِ فَأَکُونَ لَکَ عَارِفا وَ عَنْ سِوَاکَ مُنْحَرِفا؛ معبودا مرا به درخشان ترین نور شکوه خویش پیوند بخش تا شناسای تو گردم و از غیر تو روی بتابم»
مقدمه استدلال:
آیت‌الله سعادت پرور رحمة الله علیه می فرماید: راستی نوّر«عزّ أبهج» کدام یک از انوار الهی است؟
گمان می شود از نور ابهج الهی همان ذات الهی اراده شده است چرا که اسماء و کمالات الهی نیز از نور الهی نشأت گرفته و با ذات او عینیت دارند. تقاضا در این بیان شهود اسماء و کمالات او سبحانه نیست بلکه شهود ذاتی مسألت شده تا دیگر شهود اسمایی دیده نشود و الحاق به نور و منزلت لا اسمی و لارسمی الهی باشد و دید نیز از بیننده نباشد
منبع: نور هدایت، ج5، ص232-231
اصل استدلال:
اگر امکان رسیدن به این مقام نداشتیم، امرِ ائمه علیهم‌السلام به در خواست آن لغو خواهد بود.
نکته:
استدلال فوق در مورد فرازهای دیگر مناجات شعبانیه نیز جاری است مثل:« إِلَهِی وَ اجْعَلْنِی مِمَّنْ نَادَیْتَهُ فَأَجَابَکَ وَ لاحَظْتَهُ فَصَعِقَ لِجَلالِکَ فَنَاجَیْتَهُ سِرّا وَ عَمِلَ لَکَ جَهْراً معبودا، مرا در شمار کسانی قرار بده که آنان را خواندی و پاسخت دادند و به آنان نگریستی و در برابر شکوه تو مدهوش گشتند» با این توضیح که منظور از فقرات فوق وصول به مقام لا اسمی و لا رسمی است
«اِلهی هَب لی کَمالَ الاِنقِطاعِ اِلیکَ وَ اَنِر اَبصارَ قُلوبِنا بِضِیآءِ نَظَرِها اِلَیک؛ معبودا، گستن از همه و پیوستن به خود را به من ببخش و دیدگان دل های ما را فروغ نگاهی که به تو می افکنند، روشنی بخش.» با این توضیح که منظور از کمال الانقطاع شهود عینیّت اسماء باذات (لااسمی و لارسمی) است
منبع: نور هدایت، ج5، ص225
5. «اللهم و اهدنا الی سواء السبیل، و اجعل مقیلنا عندک خیر مقیل، فی ظل ظلیل و مُلک جزیل، خداوندا، ما را به راه راست هدایت نما و آسایگاهمان در نزد خویش را بهترین آسایشگاه، در سایه جاودانی و سلطنت با عظمت قرار ده.»
در این دعا نیز از خدای متعال بهترین آسایشگاه در نزد خدای متعال در خواست می‌کنیم و آن چیزی جز مقام لا اسمی و لا رسمی نیست
برگرفته از جمال آفتاب، ج5، ص182
در روایت و ادعیّه ی بی شمار دیگر مانند:
«رَبِّ اَدخِلنِی فی لُجَّةِ بَحرِ اَحَدیّتک؛ پروردگارا، مرا در ژرفای دریای احدیّت داخل گردان»
منبع: الصحیفة العلویة المبارکه الثانیة، ص224
« و باسمک الاعظم الاعظم الاعظم الأعزّ الأجلّ الاکرم الذی خلقته فاستقرفی ظلک فلا یخرج منک الی غیرک؛ و به آن اسم اعظم اعظم اعظم و بزرگتر و گرام یات که آفریدی و درسایه – ذات – تو قرار گرفت و – هزگر- از تو به سوی غیر تو بیرون نمی آید- مسئلت دارم-»
« اللهم صل علی محمد و آل محمد وابعثه مقاماً محموداً یغبطه به الاولون و الآخرون؛ خداوندا، بر محمد و آل محمد درود فرست و حضرت محمد صلی الله علیه و آله را به مقام ستوده ای که ا ولین و آخرین غبطه ی او را بخورند برانگیز».
مصباح کفعمی، ص628

6.دسته هایی از روایات که دلالت بر امکان رسیدن به تمام مقامات اهل بیت(ع) غیر از نبوت و وصایت دارند، عبارتند از:

الف- دسته ای از روایات که شیعیان را جدا از اهل بیت علیهم السلام نمی داند
1- «مائة منقبة من مناقب امیر المؤمنین والائمة من ولده علیهم السلام ص163 و ص165»
2- «کفایةُ الأثَر فِی النَّص عَلَی الأئمّة الإثنی عَشَر علیهم السلام، ص269»
3- «بصائر الدرجات، ج1، ص15-17-20
4- «بِحارُالاَنوار، ج5، ص242»
قَالَ اَلنَّبِیُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَیْهِ وَ آلِهِ … یَا عَلِیُّ … شِیعَتُکَ مِنَّا وَ نَحْنُ مِنْهُمْ یَدْخُلُونَ اَلْجَنَّةَ قَبْلَ اَلْأُمَمِ بِخَمْسِمِائَةِ عَامٍ؛ پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم فرمود: یا علی… شیعه ی تو از ما و ما از شما هستیم، آنها پانصد سال قبل از امت های دیگر وارد بهشت می شوند.( مائة منقبة من مناقب امیر المؤمنین والائمة من ولده علیهم السلام ص165)
ب- دسته ای از روایات که ما را هم درجه ی اهل بیت علیهم السلام در بهشت معرفی می کند
1- « الهِدایَةُ الکُبْْری، ص253»
2- « الأمالی للشیخ الصدوق، 73»
3- « دلائل الامامة-چاپ جدید-، ص433»
4- « إعلامُ الوَریٰ بأعلامِ الهدیٰ، ص433»
5- « عیون الحکم و المواعظ-لیثی- ص 433»
6- « کَشْفُ الغُمَّة فی مَعْرِفَةِ الأئمّة علیهم السلام، ج2، ص523»
7- « عَوالی اللّئالی، ج1، ص16»
8- « بِحارُالاَنوار، ج27، ص88 و ج94، ص31»
9- « مُستَدرَکُ الوَسائل، ج11، ص235»

ج- دسته از روایات که می گوید انبیاء و مرسلین به شیعیان غبطه می خورند:

– المحاسن، ج۱، ص۱۸۱

-والأصول الستة عشر چاپ دارالحدیث، ص۳۱۵

-والأمالی للشيخ الصدوق، ۶۵۸

-فضائل الشيعة، ص۳۱

د. دسته ای از روایات که پیامبران اولوالعزمی مثل موسی بن عمران را پائین تر از شیعیان حقیقی میداند:

-كليات حديث قدسی، ص۵۲۷

-بصائر الدرجات في فضائل آل محمد ، ج۱، ص۶۹

-قصص الأنبياء قطب راوندی، ص۱۵۶

ه. دسته ای از روایات که سلمان را از اهل بیت (ع)  می داند و او را دارای علم اول و آخر و ظاهر و باطن میداند

-بحارالأنوار، ج۲۲، ص۳۴۷-۳۴۸ و ج۲۲، ص۳۲۰