حضرت امیرمومنان علی(علیه السلام) در خطبه 222 می فرمایند:

فَكَأَنَّمَا قَطَعُوا الدُّنْيَا إِلَى الْآخِرَةِ وَ هُمْ فِيهَا فَشَاهَدُوا مَا وَرَاءَ ذَلِكَ، فَكَأَنَّمَا اطَّلَعُوا غُيُوبَ أَهْلِ الْبَرْزَخِ فِي طُولِ الْإِقَامَةِ فِيهِ وَ حَقَّقَتِ الْقِيَامَةُ عَلَيْهِمْ عِدَاتِهَا، فَكَشَفُوا غِطَاءَ ذَلِكَ لِأَهْلِ الدُّنْيَا حَتَّى كَأَنَّهُمْ يَرَوْنَ مَا لَا يَرَى النَّاسُ ( با اینکه در دنیا زندگی می کنند، گویا آن را رها کرده و به آخرت پیوسته اند. (گویا) سرای دیگر را مشاهده کرده اند. گویا از مسائل پنهان برزخیان و مدت طولانی اقامتشان آگاهی دارند و گویا قیامت وعده های خود را برای آنان تحقق بخشیده است و آنان پرده ها را برای مردم دنیا برداشته اند و می بینند آنچه را که مردم نمی نگرند)

این کلام حضرت نشان می دهد که همه قابلیت ها و خواسته های ما نقدی است، یعنی همین جا انسان می تواند به ملاقات پروردگار متعال برسد، نه اینکه [منتظر مرگ باشد تا]  بعد از مردن به آن برسد؛ خواسته ای که برای انسان های تنبل است. آنهایی که به هر حال کار آن چنانی نکرده اند و تلاش آن چنانی نداشته اند و منتظرند تا منتقل شوند و آنجا ثواب و عقاب را ببینند. ولی اولیاء الهی که لیاقت دارند و سالكان الى الله که در مسیر تقوا و تهذیب نفس هستند، همین جا -اگر استقامت کنند- آن حقایق را خواهند دید.