بسمه تعالى‏

در سال 1379 از قم، به يكى از دوستان ارسال داشته است.

پس از عرض سلام، كلماتى ذكر شده، برحسب تشريفات پس از آن نوشته شده است گمان مى‏كنم عوض آن كه از دهن ناپاك خود سخنى بنويسم، چند شعرى و چند كلامى از لسان ديگران بنويسم تا سبب روشنى قلب شريفتان گردد.

مخوان ز ديرم به كعبه، زاهد                           كه برده از كف، دل من آن جا
به ناله‏ى مطرب، به عشوه‏ى ساقى‏               به خنده‏ى ساغر، به گريه‏ى مينا
به عقل نازى، حكيم تا كى‏                            به فكرت اين ره، نمى‏شود طى‏
به كُنه ذاتش، خرد بَرَد پى‏                             اگر رسد خس، به قعر دريا
چو نيست تو را به عيش دستى‏                     بساز اى دل، به تنگدستى‏
چو قسمت اين شد، ز خوان هستى‏               ديگر چه خيزد، ز سعى بى‏جا
ربوده مهرى چو ذرّه تابم‏                               ز آفتابى، در اضطرابم‏
كه گر فروغش به كوه تابد                             ز بى‏قرارى، درآيد از پا
در اين بيابان ز ناتوانى‏                                  فتادم از پا چنان‏كه دانى‏
صبا پيامى ز مهربانى‏                                  ببر ز مجنون به سوى ليلا

همين نه مشتاق در آرزويت‏                         مدام گيرد، سراغ كويت‏
تمام عالم به جستجويت‏                            به كعبه زاهد به دير، ترسا

امّا كلمات:

سال‏ها پرسيدم از خود كيستم‏                آتشم، شوقم، شرارم، چيستم‏
ديدمش امروز و دانستم كنون‏                 او به جز من، من به جز او نيستم‏

منبع: کتاب رسائل عرفاني، نوشته آيت الله سعادت پرور(ره)